रस्त्यांचे शिल्पकार

    उडत उडत कानावर बातमी आलेली होतीच म्हणे कर्वे नगरच्या सगळ्या गल्ल्यांचे काही दिवसात डांबरीकरण होणार... आणि चक्क या कामाला सुरुवातही झाली हो!
  आणि पहिली प्रतिक्रिया मनात आली ती आता चार-एक दिवस तरी आवाजाची कटकट सहन करावी लागणार. (कसं आहे एव्हाना खराब रस्त्यांची चांगली सवय झालेली आहे. त्यातून आम्ही मराठवाड्यातले आणि त्यातून उस्मानाबादचे त्यामुळे लहानपणापासूनच "असे रस्ते प्यार आम्हाला..." असो...)
  आणि कालपासून कामाला सुरुवात झाली... आवाजाचा त्रास होत होता... काय चाललाय बघावं म्हणून  बाहेर गेले... आणि खरं सांगू... खिळून राहिले ते काम बघत...
  एखादा कलाकाराची नवनिर्मिती बघताना जो आनंद होत असतो तोच मी माझ्या अंतर्मनातून अनुभवत होते...
 रणरणत्या उन्हात ही मंडळी काम करत होती (मनात परिस्थितीला शिव्या घालत असतीलही ).
एक ट्रक भरून खडी "पावर पेवर मशीन",मध्ये टाकायचे. एक माणूस झारीमध्ये "टार" ओतून तो रोडवर एखाद्या चित्रकाराप्रमाणे रस्त्याच्या कागदावर जणू  रेघोट्या मारत होता...
 त्यावरून ती "पावर पेवर मशीन" सफाईने खडी ओतत येत होती आणि सोबतच त्यावरून रोलर फिरल्याने तो ढीग सपाट होत येत होता... सोबतचे गुणी जन कुठे जास्तीची पडलेली खडी काढून टाकत होते... कुठे चुकून खड्डा... खोचा राहिलेल्या असतील तर तेथे खडी अत्यंत सफाईने पसरत होते...
 अत्यंत सुंदरपणे हा कार्यक्रम पार पडत होता आणि रस्त्याचं रूपही पालटत होतं.
 आता शेवटचा हात.... "रोड रोलर" त्या पूर्ण रस्त्यावरून फिरत होता...आणि बघता बघता रस्त्याचं स्वरूप पालटत होतं.
 बघता बघता त्या रस्ताने जुनी लक्तरे फेकून देऊन नवी काळी पैठणी नेसून घेतली होती. एका नवीनच एकरूपतेचं दर्शन मला घडत होतं... वाटलं असं कोणता माणुसकीचा "रोलर" तयार करता येईल कि जो फिरवून  सर्व धर्मांची खडी... रंगाचां टार... भाषेचा डांबर...  एकरूप होऊन जाईल.... हिंसा, द्वेष, अंधश्रद्धा  यांचे खाच खळगे बुजून जातील.... आणि मोक्षाकडे जाण्याचा एक सुंदर... सरळ...सहज आणि सोपा मार्ग तयार होईल.....